آیا مطالبه به حق بازگشت به حاکمیت تاریخی و حاکمیت مجدد ملی ایران بر کل مناطق، سواحل و جزایر خلیج فارس که در دوران استعمار یا پیش از آن، تحت نفوذ یا تابعیت و قلمرو جغرافیایی ایران بوده‌اند یک رویای سیاسی است یا یک ضرورت راهبردی برای ایران بزرگ؟

بررسی کارشناسی ریشه‌های ادعاهای امارات متحد عربی بر علیه جزایر استراتژیک و  راهبردی ایران در خلیج فارس نشان می دهد که این منازعه، کشمکش و ستیز بر علیه ایران و ایرانیان فراتر از یک اختلاف مرزی است و بخشی از یک استراتژی، راهبرد، طرح و برنامه و نقشه پلید و ناپاک برای تضعیف جایگاه ایران در خلیج فارس است.

حاکمیت، مدیریت و کنترل ایران بر جزایر آریانا و زرکوه فراتر از خطوط بر روی نقشه و کلید تسلط و مدیریت بهتر مسیرهای ترانزیت دریایی در منطقه خلیج فارس است، بهره برداری از این جزایر به بهانه ماهیگیری و سپس اشغال این جزایر توسط امارات، خلأ امنیتی در حوزه مرزهای آبی ایران ایجاد کرده و پتانسیل‌های اقتصادی و نظامی منطقه را به ضزر ایران تحت تأثیر قرار داده است.

جزایر ایرانی آریانا و زرکوه، فراتر از چند تکه خشکی، دروازه‌های امنیتی و استراتژیک خلیج فارس هستند و تداوم اشغال این مناطق توسط امارات، نه تنها تهدیدی برای حاکمیت سرزمینی، بلکه چالشی مستقیم برای امنیت انرژی و مسیرهای کشتیرانی جهانی می باشد.

جزیره آریانا و جزیره زرکوه به عنوان ستون‌های امنیت، اقتصاد و هویت دریایی ایران در خلیج فارس محسوب می شوند و با استناد به نقشه‌های تاریخی و اسناد موجود این جزایر متعلق به کشور ایران می باشد و تبعات فقدان حاکمیت ملی ایران بر این جزایر بسیار استراتژیک، یک چالش امنیتی و اقتصادی و سیاسی  و اجتماعی برای ایران در پی خواهد داشت.