مازندران – آرینا خبر – رامین حسن زاده – گفتگو و همراهی و حمایت کلامی پزشک در مراقبت تسکینی بیمار بدحال اما هوشیار که آخرین روز های زندگی خود را سپری می کند آنچنان اهمیت دارد که می تواند مسیر پذیرش مرگ را برای او هموار و آسان کرده و با کاهش اضطراب سبب: دلجویی، آرامش و دلداری بیمار بد حال شده و او را آرام کند و همچنین اعتماد به نظام درمانی کشور را افزایش ‌دهد.

زمانی که داروها دیگر پاسخ نمی‌دهند اما کلمات و همراهی کلامی پزشک است که می تواند در واپسین روزها زندگی پاسخی برای آرام کردن روحی بیمار بد حال اما هوشیار باشد.

گفتگو بی‌وقفه با بیماری که هوشیار است حتی زمانی که پزشک از درمان او ناامید می شود نه تنها اضطراب و پریشانی پایان راه را برای بیمار در حال احتضار کاهش می‌دهد بلکه میتواند نقش کلیدی در حفظ حرمت، احترام و کرامت انسانی بیماری که آخرین نفس های خود را می کشد داشته باشد.

احترام و عمل به منشور حقوق بیمار می تواند جایگاه پزشک را ارزشمند تر کند.

حجم کار و خستگی و مشکلات زندگی پزشک نباید مانع از توجه شایسته او به بیمار در آستانه مرگ باشد.

بیماری که با چشمانی باز و هوشیاری کامل و درد فراوان به استقبال پایان زندگی خود می‌رود و نیازمند حمایت کلامی و عاطفی پزشک معالج خود می باشد.

بی توجهی پزشک به بیمار هوشیاری که آخرین روزهای خود را سپری می کند می تواند اضطراب و پریشانی و درد و رنج بیمار بد حال را افزایش دهد و به بی حرمتی و بی توجهی به بیمار منجر شود.

حرف زدن و آرام کردن بیمار هوشیاری که می‌داند رفتنی است و در آستانه مرگ قرار دارد یک کار انسانی از طرف پزشک معالج و درمان کننده است.

بیمار بد حال اما هوشیار و در حال احتضار این حق را دارد که در پایان عمر و طبق منشور حقوق بیمار و از سر دلسوزی: محبت، دلجویی، توجه و آرامش و حمایت روحی و عاطفی بیشتری از پزشک درمانگر خود دریافت کند.

شایسته می باشد که پزشکان در بیمارستان های دولتی و تامین اجتماعی توجه و محبت بیشتری به بیماران بد حال و در حال احتضار اما هوشیار و آگاه داشته باشند.