مازندران – آرینا خبر – رامین حسن زاده – در محیط های درمانی و بیمارستانی هر ثانیه برای نجات یک زندگی حیاتی می باشد.

بیمارستان ها و مراکز درمانی برای مدیریت سریع و مؤثر شرایط بحرانی برای بیماران از سیستم های کد گذاری اضطراری استفاده می کنند.

یکی از مهمترین و حساسترین این کدها، کد ۹۹ یا همان کد آبی  (Code Blue)  است.

زنگ خطری که به معنای آغاز نبردی نفس گیر برای بازگرداندن جریان زندگی به بیماری است که نفس های آخر را می کشد.

 رامین حسن زاده - فعال رسانه ای و مدیر مسئول آرینا خبر 

   پایگاه خبری و اطلاع رسانی ایرانیان

کد ۹۹ چیست و چه زمانی اعلام میشود؟

کد ۹۹ یک پروتکل استاندارد و بین المللی در بیمارستان ها و مراکز درمانی است که از طریق سیستم اعلام داخلی (پیج) برای اطلاع رسانی فوری و اورژانسی در مورد وضعیت های بحرانی پزشکی برای بیماران بد حال به کار می رود.

این کد عمدتاً در شرایطی اعلام میشود که بیمار دچار ایست قلبی، ایست تنفسی، آریتمی ها و بی نظمی های خطرناک قلبی یا هر بحران دیگری که حیات او را تهدید می کند شده باشد از طریق بلندگوهای بیمارستان ها اعلام می شود..

به بیان ساده تر اعلام کد ۹۹ به معنای این است که بیمار نیاز فوری به احیای قلبی-ریوی  (CPR) دارد.

تیم واکنش سریع پزشکی - سربازان خط مقدم درمان در شرایط بحرانی

با شنیده شدن کد 99 در بیمارستان ها، تیم احیا یا تیم کد (Code Team) بیمارستان که شامل گروهی از متخصصان آموزش دیده است، در کوتاهترین و سریع ترین زمان ممکن و حتی با دویدن بر بالین بیمار بد حال حاضر می شود تا بیمار را به زندگی باز گردانند.

این تیم معمولاً از پزشک اورژانس و یا پزشک متخصص مراقبت های ویژه، متخصص بیهوشی، سوپرواریز و یا سر پرستار ارشد و با تجربه بیمارستان و همچنین  پرستاران و پرسنل آموزش دیده بخش های تخصصی مانند سی سی یو مراقبت های ویژه قلبی و آی سی یو مراقبت های ویژه مغزی برای انجام عملیات پیشرفته احیای بیمار تشکیل شده است.

در برخی بیمارستانها، دستورالعمل های خاصی برای نحوه حضور این تیم در بخش های مختلف مانند مراقبت های ویژه مغزی آی سی یو و مراقبت های ویژه قلبی سی سی یو وجود دارد.

هر یک از اعضای این تیم وظایف مشخصی را بر عهده دارند که هماهنگی بین آنها برای موفقیت عملیات احیای بیمار حیاتی است:

فرد اول:

پاسخ فوری به درخواست کمک به بیمار

اطمینان از صاف بودن سطح زیر بیمار

بررسی نبض (ترجیحاً نبض کاروتید و یا نبض شریان گردنی)

و شروع فشردن قفسه سینه و احیای قلبی.

فرد دوم:

آوردن ترالی و یا چرخ دستی تخصصی برای جابجایی و دسترسی سریع به دارو و تجهیزات اوژانس پزشکی

مدیریت راه هوایی و تنفسی بیمار با تجهیزاتی مانند آمبوبگ و یا ابزار پزشکی برای زمانی که تنفس بیمار برای لحظاتی متوقف می شود و یا اینکه بیمار نمی تواند درست نفس بکشد و نیاز به کمک دارد این ابزار پزشکی باعث می شود هوا از طریق دهان وارد ریه بیمار شود و دیگر مشکلی از این جهت نداشته باشد.

و همچنین تعویض جای خود با فرد اول برای ادامه فشار قفسه سینه و احیای قلبی.

فرد سوم:

روشن کردن و استفاده از دستگاه شوک (دفیبریلاتور) در صورت لزوم.

فرد چهارم:

اطمینان از دسترسی به مایعات و داروهای اورژانسی.

فرد پنجم:

مسئول ثبت و مستندسازی دقیق تمام اقدامات انجام شده.

چالش ها و واقعیت های تلخ در زمان کد 99

اگر چه هدف از اعلام کد ۹۹ نجات جان بیمار است اما آمارها نشان میدهند که نتیجه این تلاشها همواره یکسان نیست.

به طور متوسط، عملیات احیا حدود ۲۲ تا ۲۴ دقیقه به طول می انجامد.

با این حال، شانس موفقیت در بیماران مختلف، به ویژه مبتلایان به سرطان، میتواند به طرز قابل توجهی متفاوت باشد.

پژوهش ها نشان داده است که در بیماران سرطانی پیشرفته، اگرچه تیم های پزشکی با همان شدت و تعهد اقدام به احیا می کنند، شانس بازگشت به وضعیت پایدار و یا بازگشت به زندگی بیمار بد حال و ترخیص او از بیمارستان به مراتب کمتر از بیماران غیرسرطانی است.

این آمار تلخ، اهمیت گفت وگوی صادقانه و مستمر میان پزشک، بیمار و خانواده او را در مورد «وضعیت کد» بیمار، پیش از وقوع بحران، دوچندان می کند.

تصمیم گیری در مورد اینکه بیمار «کد کامل» باشد یا دستور «عدم احیا» (DNR) را داشته باشد، باید با در نظر گرفتن کیفیت باقیمانده زندگی بیمار بد حال و بررسی دقیق پیش وضعیت واقعی بیماری گرفته شود و هرگز تیم واکنش سریع پزشکی کد 99 بیمارستان ها عجولانه تصمیم گیری نمی کنند.

نکته پایانی

اعلام کد ۹۹ در راهروهای بیمارستان، فراخوانی برای نبردی است که در آن پزشکان و پرستاران با فداکاری و با تمام وجود و احساس مسئولیت در تلاش برای عبور از مرز باریک مرگ و زندگی و کمک به بیمار بد حال هستند.

این کد، نمادی از تلاش بی وقفه کادر درمان برای حفظ حیات و یادبودی است برای لحظاتی که سرنوشت یک انسان در کف دستان آنها رقم می خورد.

موفقیت در این مأموریت خطیر، علاوه بر مهارت و سرعت عمل تیم درمان، به آمادگی قبلی، تمرین های منظم و به کارگیری سیستم های پیشرفته اعلام کدهای اضطراری بستگی دارد که ارتباط سریع و بدون واسطه را در بیمارستانها ممکن می سازد.